Gazteentzako errezeta erraza 16-01-2009 GTM 1 @ 13:58
kontari —
KUKULUS GAZTA SALSATIK
By Kontu
12 kukulu, estuak eta garbitu lenó
Ajo bat, piela kenduta plastatutak
2 kutxara binagre-mantzanako sopakoak
Queso cabra o holako urdina, 2 kutxara
Aceite virgen olibakoa, 8 kutxara sopanak
Gatza edo sal.
Orduan, hartzen dugu taza reluciente dagona o mejor, batidoraren basoa, gu zikinak ahal izan gera, gero garbituko du parientak. Sartzen dugu, queso ta cabra virgenakin, aceite virgen, extra dala, ba mejor que mejor, e?
Entonces, queso cabra ta aceitea mezklatuko dugu ajoa, binagre, o sea binagrea mantzanakoa sagarra manzana dakizue kantzioia? pues eso eta gatzakin mezklatu dana hor batera, todo mezclau, no? sí? baina ez mezklatu asko ugari por si acaso. o sea, mezklatu baina lo justo. Bestela dana hor kakaspilarikan ez degu nahi hor jateko ahoan.... no?
Ahora, ojo, hartu indarra haundiya, fuerza hori daukagula guk en euskadi redió. entonces, eman fuerte batidora martxan eta dale fuerte basoan. Orain mezklatu ahal behar dira ingredientea danak, ves, len ez, orain, egiten da krema bat kremotso dana sin grumos eta hori fuerte batitzen con energia ta algarabia, klaro, sino no sale kremotso, a ver, lógica, no? tazan egin badezuten, plastatu bihar da asko eta fuerte tenedoriarekin, pero gu geranez zikinak batidoran basua erabilitzen gera.
Sol 07-01-2009 GTM 1 @ 18:20
kontari —El frío invita al recogimiento, pero si yo me recojo más aún entro en una maleta de viaje de esas que no se facturan. Con neceser y todo. ¿Además, para que voy a necesitar un neceser? Si yo me ducho con escarcha y me seco con un tubo de escape. Todo me viene grande. Inmenso. Gigante.
Cualquier pequeño escalón es digno de un piolet. Y no soy un pajarito ni me persigue un gato para poder volar entre pisos. Aunque si piso a alguien, no lo nota. Suelo silbar una nota, que suele ser “sol”, porque me calienta y me seca. Aunque a veces trae nubes. Comestibles. Como la tienda de la esquina, que vende verduras y cositas ricas en bolsas bonitas.
Para bonitas, tú y tú y solamente tú. Tambien hago coros, que más que tururus, que suenan feos y pasotas, suelo hacer lalalas. Que también son una nota. Una sucesión de ellas. Como la de los Borbones y los Alcántara. Maldito apellido, que luego, con su caída de estigma social, acabó en alcantarilla. Yo nunca piso una. Tengo miedo de que se rompan y caer hasta un sitio no muy profundo pero lo necesario parra saltar y no llegar al borde. ¿Borde yo? Anda ya, si no llego ni a línea discontinua. venga, continúa, continúa....
Bar Torreón (2) 02-09-2008 GTM 1 @ 12:43
kontari —Imprescindible leer las partes anteriores: 1
Ahora, si pulsan el botón número 9 de su audioguía, escucharán las poesía realizada por Jose Esprí, vecino de un portal de esta misma manzana, sobre la figura del pícaro urbano "Serrucho", persona que pasó buena parte de su vejez alrededor de esta mesa que les señalo.
Serrucho murió hace apenas 4 años, manteniendo fiel hasta el final la imagen que se desprende en el poema que escucharán por sus auriculares.
Bar Torreón (1) 01-09-2008 GTM 1 @ 11:36
kontari —Bienvenidos al Tour Turístico por el Bar Torreón /Welcome to the Torreon bar Touristic Tour. Por favor, los que deseen recibir la visita en castellano colóquense en la zona izquierda de la entrada/ Please, if you want to make the English Tour, go straight ahead and change your pounds/Dolars into the Euros.
Buenos días. Mi nombre es Dori y seré su acompañante a lo largo de la apasionante visita a este pequeño bar del extrarradio repleto de historias diarias que tanto han marcado la personalidad de nuestra pequeña ciudad.
Amores, pasiones, peleas, éxitos, ambiciones, intrigas y fracasos urbanos como nunca antes había visto sus ojos, condensados en los 60 metros cuadrados iluminados por redondos neones en el techo y serrín a pie de baldosín.
Indicar que esta iniciativa ha sido posible gracias a las subvenciones de la Comunidad Europea y la iniciativa Estatal del Ministerio de Cultura “tascas y chatos para pasar un buen rato”. No olviden dejar sus mochilas y abrigos en el guardarropa.
Me permito recordarles que al final de la visita podrán ustedes visitar la tienda del museo, donde podrán adquirir souvenirs tan conocidos como el famoso plato donde se depositaban los pintxos o el radio reloj despertador que da las horas al famoso grito de “Cuatro de calamares cuatroooooooooooo”.
Y no olviden que, en caso de tener niños, en esta pinacoteca del vino del año existe una zona infantil en la que los más jóvenes podrán jugar al “Taberna”, el juego de mesa en el que, tras la barra del bar, deben luchar contra las hordas malignas del Doctor Botellón. Al final de nuestro paseo lo podrán adquirir por 19,95.
El puente 31-08-2008 GTM 1 @ 11:13
kontari —
El conductor del camión de reparto de leche tuvo que dar un frenazo violento. El coche que iba tras él derrapó hasta el bode mismo de la fractura. El puente de San José, que acercaba al mundo las localidades medievales de la provincia, había desaparecido. Los 130 metros de altura de los cimientos no tenían ahora techo que sujetar.
La edición local del gran periódico nacional puso a todos sus efectivos alerta. Entrevistas a los constructores, a obreros anónimos, aparejadores, empresas de seguros, vecinos del lugar.
Casi todos llegaron a la misma conclusión: la fatiga del puente había hecho que se desplomara ante sus ojos. “Por fuera parecía sano”, “nunca vimos mayor problema ni sonido extraño”, “los días de mal tiempo parecía balancearse un poco más de lo normal, pero siempre había sido así”.
Había pasado con nota todas las revisiones anuales, y nada hacía presagiar el desenlace que afortunadamente no dejó víctimas mortales. Tan sólo una, el puente, que durante años se había esforzado en facilitar la vida a los demás, siempre erguido, mientras por dentro se iba resquebrajando de manera muda.
Hacía tiempo que las juntas comenzaban cada una a crecer por su lado, y la costumbre de encontrar siempre el pavimento en su lugar había hecho que los paseantes y lugareños pensaran que todo funcionaba de manera correcta. Hasta que, de improviso para los ojos ingenuos, el armazón del puente había cedido sólo, sin mayores presiones ni movimientos sísmicos reseñables.
Le falló la tensión, dijeron los expertos consultados. Le falló el corazón, completaron con cierta tristeza los vecinos del lugar, mientras se preguntaban si hubieran podido hacer algo más por el ahora volatilizado.
Quizás, ne vez de pasar sobre él a toda velocidad buscando el progreso personal o colectivo, podían haber pasado más despacio, disfrutando de las vistas del lugar y mimando un poco a su nuevo compañero arquitectónico. Quizás...
Estroputz egiten (eta lau) 31-08-2008 GTM 1 @ 10:21
kontari —Denek dakizuen bezala, sexu harremanek komunikazioaren ateak irekitzen dituzte. Baita Oz Munduko bidean iblitzeko gogoak ere. Hala igaro genuen udazkena, txotxolo aurpegiaren maskara itsatsita, gure harreman hurbilak gero eta urrutiago eramaten. Gure eskuak anai-arreba siamdarrak bezala goizean eta gauean itsatsiz.
Baina espero ez genuen eguna iritsi zen, eta nire txalupan hain alai igarotzen ari zen Itsasoak atzerrira joateko aukera izan zuen. Bere erasmus bekak Finlandiara eramango zuen urte osoz. Eta bagenekien hori gure amaigabeko amodioa erabat zatikatu behar zuela.
Azken egunak arraroak izan ziren, niretzat berria zen alaitasuna ezaguna neukan tristurarekin bat eginez. Ohiko moduan, aurrean nuen aurpegia ez zuen ezta momentu batean ere bere baikortasuna galdu.
Abenduaren hasieran Louira joan ginen abioia hartzera. Egun zatarra zen, bidaiatzeko eta agurra esateko. Baina beti dira egun gogorrak. Agurtzeko momentuan, negarrak nire aurpegia erabat bustita utzi zutenean, baimen berezia eskatu nion aireportuko poliziari, nire neskatilarekin hegazkinaren barrura joateko.
Erantzuna baiezkoa izan zen, eta lurreratze pista zeharkatu genuen gure pasioa agurtzeko bidean. Eskaileretara iristerakoan hamaika aldiz errepikatu nuen prozesua berriz egin nuen: Itsasoren gurpil-aurpegiari buelta eman, eta pixkanaka mailak igotzen joan.
Bidearen “Clon” soinu bakoitzak nire bihotzaren pusketa zaramatzan Finlandiara malko artean. Bere aulkitik hartu nuenean abioi-eserlekuan uzteko azken aldiz ikusi nuen maindire artean lehen aldiz sentitu nuen lurrikara, amodiozko begirada hura.
Urtea bukatu arte segunduak urteak egin ziren, egunak hamarkadak eta asteak bizitza osoak. Gogorra izaten zen eza, baina gogorragoak postaz edo telefonoz hitz egitea. Hiltzeko bidean dagoen preso bat bezala sentitzen nintzen, inoiz berriro ikusiko ez nituen nire egun libreetako askatasunari negar eginez. Eta horrela iritsi zen urtea pasatzeko momentua nire etxera.
Sukaldeko mahaian eserita, bakarrik, urteberriko mahatsak jaten. Hantxe nengoen ni, agurtzen ari zen urtearen hilabeteak errepasatzen ahoratze bakoitzean, tristuraz.
[euskeraz ikasten ari den idazle honen testuak akatsak ikusten badituzu, esan bildurrik gabe harremanateko formularioa erabiliz]
Estroputz egiten (hiru) 29-08-2008 GTM 1 @ 13:25
kontari —Seinaleak ikusteko bonba nuklear baten argia behar duen gizon batek ere nahiko argi ikus dezake zeintzuk izango ziren hurrengo pausuak. Motxila lurrean utziz, pixkanaka gerturatu nintzen, gurasoen faltak ematen zuen lasaitasunak eta barruan neukan urduritasunak bata bestearen aurka eginez behin eta berriz, plaka tektonikoak bezala.
Hanka bere gorputzaren gainetik pasa ondoren bere gainean eserita geratu nintzen, eskuak sorbalda gainean jarriz. Masajista baino gehiago Parkinsonen gaixotasuna daukan gizona baten tankera neukan, atzamarrak buruaren urduritasunaren isla ziren eta.
Momentua dastatzea izan zen idatzi gabeko iparra. Ahoa zisne-lepora gerturatu nuen, hasieran haize eztia botaz. Nire arnasketa somatzea nahi nuen, eta nik bere dardara.
Pixkanaka musuak han eta hemen agertu ziren, lepo ondoan, besaburuan, belarrietan. Azken puntu honetan bereziki guztatzen zitzaizkion Izarori, han entzundako arnasa erdi moztuari kasu egiten badiogu.
Estroputz egiten (bi) 28-08-2008 GTM 1 @ 12:35
kontari —Udako egunak, eguzkiz beterikoak, alaitsuagoak izan ziren. Hondartza parean zegoen tabernan berarekin topo egin nuen askotan. Gaueko txandetan, gainera, nire lekutik gertu zegoen gehienetan, eta Uztaila bukatzear zegoenean (arriskua dut gogoko) bere izena jakin nuen: Izaro. Nire urteko itxaropena.
Gure solasaldiak gero eta luzeagoak ziren. Bizitza gogorra eduki ondoren (nirea ume baten kasketa zen konparaketan) alaitasuna ipar gisa hartzea erabaki zuen. Eguneroko oztopoak batzutan larriki gaindituz, baina bizitzari eta inguruan ibiltzen zen guztiari eskerrak emanez. Uda bukaeran inguru horren barnean nengoela esan dezakegu. Baita Izaroren barnean ere, bihotzaren ateei joka.
San Agustineko festetako gauean izan zen gure lehendabiziko musua. Eta lehendabiziz maindire artean egon behar genuen eguna igarotzeko ez ziren santu asko pasa egutegian.
Estroputz egiten (bat) 27-08-2008 GTM 1 @ 13:19
kontari —Sukaldeko mahaian eserita, bakarrik, urteberriko mahatsak jaten. Hantxe negoen ni, agurtzen ari zen urtearen hilabeteak errepasatzen ahoratze bakoitzean, tristuraz.
Gaua etxean pasatzeko asmoa neukan, gaur egungo kateetan iraganeko mendeetan egin ohi ziren telebista programak ikusten. Telefonoak jo ondoren lagun baten ahotsak momentu horretan kalera ateratzeko nuen alferkeria gainditu zuen. Konfidantza gutxirekin jaitsi nituen etxeko eskailarak, etxetik gertu zegoen tabernarako bidea hartuz. Hobe badaezpada lehen pausuak gertu ematea, nire gorputza ez baitzen ortzadarra.
Hitz eta pitz ari ginela sartu ginen tabernan, eta konturatu gabe estroputz egin nuen eserita zegoen neska batekin. Barkamena eskatzean neskak irrifarra ederra bota zidan, kexurik gabe. Momentu hartan ikusi nituen lehendabiziko aldiz Sumatrako itsasoko urdin dirdiratsua zuten begiak, etorkizunean hainbeste alditan bainatuko nintzeneko paradisuko lasaitasunaren sarrera.
Galdera amesgarriak, erantzun erotikoak 14-08-2008 GTM 1 @ 13:21
kontari —- ¿Zenbat amets erotiko mota daude?
- ¿Denak bete egin behar al dira, ala amest batzuk buruan hobe bakarrik badaude?
- ¿Zergatik deitzen dira horrela, kitzikatzea gehienetan esnatuta eta arropa jantzita aurkezten denean?
- ¿Noizbait gertatu al zaizu betiko ametsa azkenean egitea, eta azkenean gauza nahiko arrunta izatea?
- ¿Egia bihurtzerakoan, hainbeste aldiz buruan ikusitako irudiak errepitaku al dituzu, ala gidoirik gabe ibili zara?
- ¿Zeinekin da errazagoa ametsak betetzea, betiko neska/lagunarekin edo lagun berrikin?
- ¿gizarte presioak (“zer esango dute lagunak, kideak…”)amets bat edo beste bertan behera utzi du?

Meneame
del.icio.us