Administra tu Blog

Crea tu Blog Gratis

Archivo: Agosto 2008

El puente

kontari 31/08/2008 @ 11:13

 

El conductor del camión de reparto de leche tuvo que dar un frenazo violento. El coche que iba tras él derrapó hasta el bode mismo de la fractura. El puente de San José, que acercaba al mundo las localidades medievales de la provincia, había desaparecido. Los 130 metros de altura de los cimientos no tenían ahora techo que sujetar.

La edición local del gran periódico nacional puso a todos sus efectivos alerta. Entrevistas a los constructores, a obreros anónimos, aparejadores, empresas de seguros, vecinos del lugar.

Casi todos llegaron a la misma conclusión: la fatiga del puente había hecho que se desplomara ante sus ojos. “Por fuera parecía sano”, “nunca vimos mayor problema ni sonido extraño”, “los días de mal tiempo parecía balancearse un poco más de lo normal, pero siempre había sido así”.

Había pasado con nota todas las revisiones anuales, y nada hacía presagiar el desenlace que afortunadamente no dejó víctimas mortales. Tan sólo una, el puente, que durante años se había esforzado en facilitar la vida a los demás, siempre erguido, mientras por dentro se iba resquebrajando de manera muda.

Hacía tiempo que las juntas comenzaban cada una a crecer por su lado, y la costumbre de encontrar siempre el pavimento en su lugar había hecho que los paseantes y lugareños pensaran que todo funcionaba de manera correcta. Hasta que, de improviso para los ojos ingenuos, el armazón del puente había cedido sólo, sin mayores presiones ni movimientos sísmicos reseñables.

Le falló la tensión, dijeron los expertos consultados. Le falló el corazón, completaron con cierta tristeza los vecinos del lugar, mientras se preguntaban si hubieran podido hacer algo más por el ahora volatilizado.

Quizás, ne vez de pasar sobre él a toda velocidad buscando el progreso personal o colectivo, podían haber pasado más despacio, disfrutando de las vistas del lugar y mimando un poco a su nuevo compañero arquitectónico. Quizás...

Estroputz egiten (eta lau)

kontari 31/08/2008 @ 10:21

Denek dakizuen bezala, sexu harremanek komunikazioaren ateak irekitzen dituzte. Baita Oz Munduko bidean iblitzeko gogoak ere. Hala igaro genuen udazkena, txotxolo aurpegiaren maskara itsatsita, gure harreman hurbilak gero eta urrutiago eramaten. Gure eskuak anai-arreba siamdarrak bezala goizean eta gauean itsatsiz.

Baina espero ez genuen eguna iritsi zen, eta nire txalupan hain alai igarotzen ari zen Itsasoak atzerrira joateko aukera izan zuen. Bere erasmus bekak Finlandiara eramango zuen urte osoz. Eta bagenekien hori gure amaigabeko amodioa erabat zatikatu behar zuela.

Azken egunak arraroak izan ziren, niretzat berria zen alaitasuna ezaguna neukan tristurarekin bat eginez. Ohiko moduan, aurrean nuen aurpegia ez zuen ezta momentu batean ere bere baikortasuna galdu.

Abenduaren hasieran Louira joan ginen abioia hartzera. Egun zatarra zen, bidaiatzeko eta agurra esateko. Baina beti dira egun gogorrak. Agurtzeko momentuan, negarrak nire aurpegia erabat bustita utzi zutenean, baimen berezia eskatu nion aireportuko poliziari, nire neskatilarekin hegazkinaren barrura joateko.

Erantzuna baiezkoa izan zen, eta lurreratze pista zeharkatu genuen gure pasioa agurtzeko bidean. Eskaileretara iristerakoan hamaika aldiz errepikatu nuen prozesua berriz egin nuen: Itsasoren gurpil-aurpegiari buelta eman, eta pixkanaka mailak igotzen joan.

Bidearen “Clon” soinu bakoitzak nire bihotzaren pusketa zaramatzan Finlandiara malko artean. Bere aulkitik hartu nuenean abioi-eserlekuan uzteko azken aldiz ikusi nuen maindire artean lehen aldiz sentitu nuen lurrikara, amodiozko begirada hura.

Urtea bukatu arte segunduak urteak egin ziren, egunak hamarkadak eta asteak bizitza osoak. Gogorra izaten zen eza, baina gogorragoak postaz edo telefonoz hitz egitea. Hiltzeko bidean dagoen preso bat bezala sentitzen nintzen, inoiz berriro ikusiko ez nituen nire egun libreetako askatasunari negar eginez. Eta horrela iritsi zen urtea pasatzeko momentua nire etxera.

Sukaldeko mahaian eserita, bakarrik, urteberriko mahatsak jaten. Hantxe nengoen ni, agurtzen ari zen urtearen hilabeteak errepasatzen ahoratze bakoitzean, tristuraz.

[euskeraz ikasten ari den idazle honen testuak akatsak ikusten badituzu, esan bildurrik gabe harremanateko formularioa erabiliz]

Estroputz egiten (hiru)

kontari 29/08/2008 @ 13:25

Seinaleak ikusteko bonba nuklear baten argia behar duen gizon batek ere nahiko argi ikus dezake zeintzuk izango ziren hurrengo pausuak. Motxila lurrean utziz, pixkanaka gerturatu nintzen, gurasoen faltak ematen zuen lasaitasunak eta barruan neukan urduritasunak bata bestearen aurka eginez behin eta berriz, plaka tektonikoak bezala.

Hanka bere gorputzaren gainetik pasa ondoren bere gainean eserita geratu nintzen, eskuak sorbalda gainean jarriz. Masajista baino gehiago Parkinsonen gaixotasuna daukan gizona baten tankera neukan, atzamarrak buruaren urduritasunaren isla ziren eta.

Momentua dastatzea izan zen idatzi gabeko iparra. Ahoa zisne-lepora gerturatu nuen, hasieran haize eztia botaz. Nire arnasketa somatzea nahi nuen, eta nik bere dardara.

Pixkanaka musuak han eta hemen agertu ziren, lepo ondoan, besaburuan, belarrietan. Azken puntu honetan bereziki guztatzen zitzaizkion Izarori, han entzundako arnasa erdi moztuari kasu egiten badiogu.

Seguir leyendo el resto »

Estroputz egiten (bi)

kontari 28/08/2008 @ 12:35

Udako egunak, eguzkiz beterikoak, alaitsuagoak izan ziren. Hondartza parean zegoen tabernan berarekin topo egin nuen askotan. Gaueko txandetan, gainera, nire lekutik gertu zegoen gehienetan, eta Uztaila bukatzear zegoenean (arriskua dut gogoko) bere izena jakin nuen: Izaro. Nire urteko itxaropena.

Gure solasaldiak gero eta luzeagoak ziren. Bizitza gogorra eduki ondoren (nirea ume baten kasketa zen konparaketan) alaitasuna ipar gisa hartzea erabaki zuen. Eguneroko oztopoak batzutan larriki gaindituz, baina bizitzari eta inguruan ibiltzen zen guztiari eskerrak emanez. Uda bukaeran inguru horren barnean nengoela esan dezakegu. Baita Izaroren barnean ere, bihotzaren ateei joka.

San Agustineko festetako gauean izan zen gure lehendabiziko musua. Eta lehendabiziz maindire artean egon behar genuen eguna igarotzeko ez ziren santu asko pasa egutegian.

Seguir leyendo el resto »

Estroputz egiten (bat)

kontari 27/08/2008 @ 13:19

Sukaldeko mahaian eserita, bakarrik, urteberriko mahatsak jaten. Hantxe negoen ni, agurtzen ari zen urtearen hilabeteak errepasatzen ahoratze bakoitzean, tristuraz.

Gaua etxean pasatzeko asmoa neukan, gaur egungo kateetan iraganeko mendeetan egin ohi ziren telebista programak ikusten. Telefonoak jo ondoren lagun baten ahotsak momentu horretan kalera ateratzeko nuen alferkeria gainditu zuen. Konfidantza gutxirekin jaitsi nituen etxeko eskailarak, etxetik gertu zegoen tabernarako bidea hartuz. Hobe badaezpada lehen pausuak gertu ematea, nire gorputza ez baitzen ortzadarra.

Hitz eta pitz ari ginela sartu ginen tabernan, eta konturatu gabe estroputz egin nuen eserita zegoen neska batekin. Barkamena eskatzean neskak irrifarra ederra bota zidan, kexurik gabe. Momentu hartan ikusi nituen lehendabiziko aldiz Sumatrako itsasoko urdin dirdiratsua zuten begiak, etorkizunean hainbeste alditan bainatuko nintzeneko paradisuko lasaitasunaren sarrera.

Seguir leyendo el resto »

Galdera amesgarriak, erantzun erotikoak

kontari 14/08/2008 @ 13:21
  • ¿Zenbat amets erotiko mota daude?
  • ¿Denak bete egin behar al dira, ala amest batzuk buruan hobe bakarrik badaude?
  • ¿Zergatik deitzen dira horrela, kitzikatzea gehienetan esnatuta eta arropa jantzita aurkezten denean?
  • ¿Noizbait gertatu al zaizu betiko ametsa azkenean egitea, eta azkenean gauza nahiko arrunta izatea?
  • ¿Egia bihurtzerakoan, hainbeste aldiz buruan ikusitako irudiak errepitaku al dituzu, ala gidoirik gabe ibili zara?
  • ¿Zeinekin da errazagoa ametsak betetzea, betiko neska/lagunarekin edo lagun berrikin?
  • ¿gizarte presioak (“zer esango dute lagunak, kideak…”)amets bat edo beste bertan behera utzi du?

Sua

kontari 13/08/2008 @ 12:03

Barrutik kanpora doan ezaugarria. Ezin gehiegi hurbildu erretzeko arriskuarengatik. Ezin urrun utzi, hotzaren errutik zureak egiteko arriskua handia delako.

Sua. Bizitza. Utzikeria. Betiko kontua.

Los sueños furtivos

kontari 09/08/2008 @ 10:31

Ayer los planetas se alinearon en el cielo. No todos, tan sólo cuatro, que no es poco. Y pedí un deseo. Que no es poco tampoco.

 

Deseé robarle a mi juventud los primeros besos furtivos y nerviosos. Aquellos primeros acercamientos perturbados por no saber si la recepción pensaba como la emisión en aquel canal privado. Quería volver a vivir esa ilusión ahora que soy más viejo.

 

Pero no pude llegar más allá de la imaginación. Un duro muro, el de la experiencia, me impedía ver los 4 planetas alineados

Ez izan beldurrik...

kontari 08/08/2008 @ 10:56

Eguberriko kantak eguzkipean. Udako eguzkia hartzen euripean. Gauerdiko eguzkia. Ilunabar aldeko ardi dirdiratsua.

Mundua aldatzen doa, gauza bitxiak gure esku jarriz. Eta beti beste lekutara ari gara begira. Eguzkia udan. Euria geroxeago. Elurra mendietan.

Finkoak gara izanez. Eta hobe hori ez aldatzea. Ondorengo galderak agian ez dira atseginak izango eta.

La metamorfosis veraniega de Gregorio Samsa (y 3)

kontari 07/08/2008 @ 19:14

Esperé y esperé, tras el aguacero, ya convertido en agua clorada. Pasaron los minutos, y el día comenzó tan caluroso como el anterior. Comencé a perder la noción de mi ser, evaporada por las incontestables radiaciones solares, pero antes de una última exhalación gaseosa tuve tiempo de disfrutar del mayor goce posible.

 

 

 

Solitaria, mi quimera introdujo sus pies en la zona infantil y se sentó sobre el borde. Peleando contra otras gotas corrí a cubrirla, a masajearla, a humedecer aquellas piernas que seguro inspiraron muebles modernos con tamaña perfección.

 

 

 

Ella agradeció el refresco con una pequeña agitación sonora del agua, lo cual no supe distinguir entre un placer que buscaba mayor fogosidad o una pequeña azotaina de cargado erotismo.

Seguir leyendo el resto »

La metamorfosis veraniega de Gregorio Samsa (parte 2)

kontari 06/08/2008 @ 22:23

Era casi de noche, y la dueña de la hamaca comenzaba a sentir la frescura del atardecer en lo que mas tarde comprendí eran insinuaciones a mi presencia. Pensé en comenzar cual rocío mañanero que refresca las horas al sol, en un gesto que nadie desprecia.

 

Ella, sentada sobre el borde de su larga silla, observó al cielo y decidió recoger aquella fina lluvia tumbada en su lecho.

 

Extendió sus brazos y se agarró las muñecas por encima de su cabeza, dejando ante mi una figura alargada en posición de gozosa dominación que sublimaba toda la forma de aquel cuerpo más carnoso que huesudo.

 

Seguir leyendo el resto »

La metamorfosis veraniega de Gregorio Samsa (parte 1)

kontari 05/08/2008 @ 14:10

Sentado en la terraza, mis trabajos de traducción seguían un horario fijo de 10 a 2. Había decidido, en busca del refresco, cambiar la ubicación de mi tocho en alemán (“Feuchtgebiete”) y mi portátil, teniendo ahora como vistas una piscina familiar y una cala casi privada.

Con una suave brisa de fondo, los párrafos del dirty best seller caían con rapidez en manos de Word que todo lo hacía legible para el público español mientras los niños jugaban con la pelota y saltaban desde el trampolín a la colchoneta en un eterno loop sin fin.

Ante tamaño bodegón móvil y la contancia de mi postura ante teclado, mi vista comenzó a fijarse en una bella señora que descubrí un día de nubes.

Con unas gafas de sol que podían utilizarse para esconder el camino recorrido a unos secuestrados, la dama, toda una hembra de formas bien maduradas, hablaba con otras compañeras de su misma nacionalidad (inglesa) sobre los restaurantes de la zona y las peripecias del niño “que no me come ná con estas calores” (traducción al vuelo).

Imbuído en la larga enumeración de detalles obre fluidos corporales de la protagonista de la novela, aquella lujuriosa niña de 18 añitos, la mente comenzó a tomar divergentes rotondas, todas alejadas de la seriedad que deben tener las traducciones del alemán.

 

Seguir leyendo el resto »